SAMDergi » Manzaraya Nâzır

DİLEK

assli — Tue, 17 Oct 2006 10:03:30 +0000

Geceleri herkes uyurken çatıya çıkardım yazın. Hele de bulutsuzsa gökyüzü, derdim ki sabaha kadar uyumak yok, uyuyarak şafağa erdiremem bu geceyi. Yıldızlar kayardı ardı ardına, bir dilek tut der gibi. Ay vurudu yüzüme, gözlerim geceyle bir olurdu, yüzüm bembeyaz.. Gözlerimi kapardım, ay yüzümden yansırdı kente.. Gözlerimi kapardım, kent dışarda kalırdı, ben dilek tutardım. On yedisinde dileğim, ateşten ellerini tutumaktı sevdanın.

Denize dönerdim yüzümü, rüzgar sevgimden geçerdi. Susardı etraf, ben dalgaları dinlerdim. Kıyılara vurudu dalgalar, şıkır şıkır oynatırdı çakılları. Çakılların türküsü bana çalınırdı, sevgimden geçerdi. Omuzlarımı tutar sıkı sıkı, büzülür, ufacık kalırdım. İçimde volkanlar patlardı, kendimi küçültürdüm, içim alır başını giderdi. İçim kente sığmaz, geceye akmak isterdi.

Bazı hisler yakar, kavurur adamın içini. Kavursa da sönsün istemezsin volkanlar. O ateşle varsın, ateş sana değmekten mutlu, sen ateşi söndürürsen kendini yanmış bulursun. Sevdan ateş olur bazen, için yanmaktan erinmez. Ağlamadan, karalar bağlamadan geçecekse ömrün, ömrün yaşadım diyemez..

Dileğim ateşten ellerini tutmaktı sevdanın. Yine sorsan büyümüş değilim. Bir damla gözyaşı için bin defa yanmalıysa bu yürek, bir sevgi isterim. Bir sevgi, ateşime nefes verecek..

assli — Sun, 01 Oct 2006 10:39:57 +0000

Gece inmiş.. Bulutlar yıldızları dahi silmiş.. Yattığım yerden görünen ancak koca bir karanlık. Azıcık doğrulsam şehir ilişmekte gözüme. Uzakta.. Işıl ışıl.. Düşün ki ben dağda bir çoban, her gece şehri karanlıkta bir mücevher gibi seyreden uzaktan.

Kızıma Mektup

assli — Sat, 23 Sep 2006 08:34:16 +0000

Etraf ıssız, sakinken, gün doğmadan kalkıyorum. Aklımda bin soru, ruhumda bin heves, kendimi sana büyütüyorum. Ellerim yine soğuk, benzim yine solgun; güçsüz, yorgun muyum sanıyorsun? Sabahları hep böyle oluyorum.. Aldatmasın seni bu halim, ben her sabah sana uyanıyorum. Sen dışıma değil, içime iyi geliyorsun. Ne zaman ki gün doğuyor, pencereyi açıyorum. İçimi dışarıya, etrafı içime süzüyorum. Senden bir zerre dahi ilişmiyor gözüme. İlişmez elbet diyorum. Henüz yaratılmadı senden bir zerre dahi, varlığından başka, bana seni hissettirecek. Sen kalbimdesin, içimi dışarı süzmem hep bu sebepten, bilesin. Hatta tüm nefes alıp vermelerim de bu yüzden. Aldığım nefes kalbime değiyor ki orada kainatın en güzel çiçeği duruyor. Bana Allah’ın en güzel hediyesi.. Verdikçe kainat sana hazırlanıyor. Etraf nefesimle doluyor, seni soluyorum, nefesim senden geçerek bütünleniyor.

Tam 21 yaşında, kuğulu bir bankta, seneler öncesine gidiyorum. Saçları kıvır kıvır, yanakları al al bir kız çocuğu oluyorum. Susamları düşüyor simidimin, güvercinler konuyor eteklerime. Gövdesi ellerimden büyük kuşların, korkudan tir tir titriyorum, korksam da git diyemiyorum. Ne zaman ki gitmeye meylettiler, korkum yüreğime sığmıyor.

Hüzün

assli — Thu, 14 Sep 2006 09:06:56 +0000

Eskiden çiçekler susarak sulanmz sanırdım. Hala susarsam sularken, çiçekler alınacak sanırım. En eskileren aklımda kalan, elinde çay demliği, begonyaları sulayan kadın. Odanın duvarları mavi, iki çekyat, bir sehpa, biraz huzur, huzur bozduğundan mahçup ama istese de kaçamaz bir hüzün. Bir kadın.. Kadına emanet bir ben, bana emanet bir kadın..

Aklımdan sormak geçmedi ve hiç de merak etmedim o zamanlar, insanı ne ağlatır etinin acısından başka. Ama o her neyse ağlatır, acıtır, sancıtır… Biliyordum.. Kadının gözlerinden biliyordum. Belki şimdikinden çok daha iyi biliyordum varlığını. Çünkü varlığım o sebep yüzündendi. Çünkü ben çocukluğum boyunca o sebeple kapıştım durdum. Her sebebin var ettiği gözyaşlarının çıldırtan çaresizliğiyle, dehlizlere süren sesiyle, isyankar sızısıyla kapıştım durdum. Ki begonyalar şahidim, her yenilişte yeniden var oldum.

Hiç bilmden bir ömrü hüzne hazırladım. Ne zaman ki çocukluğumu unuttum, o vakit haddini aştı hüznüm. O vakit dünyaya küstüm, kendime küstüm, aklımı hüzne verdim, hüzün aklımı tüketti… Kalbim kendini bilmez, varlığını unuttu. Ne zaman ki çocukluğumu unuttum o vakit varlığım dahi düşmanım oldu…

Ama şimdi iki dize gelir aklıma çocukluğumu hatırladığımda;

‘Hüzün ki en çok yakışandır bize/ Ya da en çok anladığımız’

Bir kez daha şükrediyorum Allah’ıma.. Bana hüznün güzel yüzünü öğrettiği için.. İsyanımı bertaraf edip, beni ehilleştiren yüzünü gösterdiği için…

Bir iş var işin içinde

assli — Wed, 06 Sep 2006 16:11:01 +0000

Bir dolu yaşamak var sokaklarda. Bir dolu insan, hepsi ayrı dünya.. Ben insanlar içinde bir insan. Kalbini şehrin gökyüzü kadar büyük sanan, kendini acizliğine terk olunmuş bulan. Can sanan, can olmaktan dahi uzak kalan..

Görmedik yüz, gezmedik sokak bırakmıyorum burada. Anlatsa da dinlesem diyorum gördüğüm herkesten yüreğini, hüznünü, heveslerini.. Herkesle ben bir mi, değil mi? Kalbim ve aklım yolumu gösteren, acizliğim sınırlarımı çizen. Ama bir iş var işin içinde anlamak istedğim. Geceleri rüyama girer, gündüz kalp atışlarımda gizli. Susarken aklımda kıvranır durur, yürürken yolumu şaşırmamın sebebi. Söylerken sesimin inceldiği yerde, ağlarken boğazıma takılan o her neyse, onun içinde..

Yolum kendime düştğünden beri sorar dururum. Gözlerimi kaparım arar dururum. Yanına yaklaşır susar dururum.